*به پایگاه هفته نامه خبری حوزه (افق حوزه) خوش آمديد* اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا
منو اصلی
نام :   
ایمیل :   
اخبار

سایت مقام معظم رهبری

خبرگزاری حوزه نیوز

مدیریت حوزه علیمه قم

صفحه اصلی > نمایش اخبار 


اخلاق در حوزه, اخلاق در حوزه شماره خبر: ٤١١١٨٢ ١٤:٤٥ - 1398/10/19   اخلاص در عمل / آیت‌الله‌ محقق کابلیدرس اخلاق شماره 614 ارسال به دوست نسخه چاپي


اخلاص در عمل / آیت‌الله‌ محقق کابلیدرس اخلاق شماره 614

اخلاص در عمل / آیت‌الله‌ محقق کابلی


آنچه برای بندگان خدا ضرورت دارد، اخلاص در عمل است. خداوند در قرآن می‌فرماید: یومٌ لا ینفع مال و لا بنون إلّا مَن أتی الله بقلبٍ سلیم؛ شعراء/89 اگر انسان صبغه الهی نداشته باشد، مال و فرزند به دردش نمی‌خورد. اگر صبغه الهی بود، آن‌وقت اگر برای مردم بیمارستان و مدرسه درست کرد، این مال به درد می‌خورد. مقصود این است که مال و فرزند مادی‌اند و لذا اگر رنگ خدایی نداشته باشند، فایده ندارند. تنها چیزی که برای انسان فایده دارد، قلب سلیم است و انسان با قلب سلیم به محضر الهی برود...


قلب سلیم، یعنی قلبی که از کفر و شرک خفی و جلی و انگیزههای مادی و نفسانی سالم باشد. اگر قلب انسان اینطور بود، نفع میبخشد و از مقربان درگاه الهی میشود، اما اگر درس هم که میخوانی، انگیزه الهی نداشته باشی، بلکه انگیزههای مادی، شهرتطلبی و امثال آن داشته باشی، این درس هیچ فایدهای ندارد و خواب و خیالی بیش نیست.

 شرط موفقیت یک طلبه، اخلاص است. اگر طلبه اخلاص نداشته باشد؛ اولاً به جایی نمیرسد و ثانیاً اگر هم به جایی برسد، چندروزه و زودگذر است و این خاصیت دنیاست. بنابراین وقتی که خاصیّت دنیا این است باید انسان کاری کند که عملش باقی باشد و آن عملی، باقی است که برای خدا باشد.

 اخلاص در خطر عظیم است

روایتی از حضرت امیرالمؤمنین نقل است که «والاخلاصُ علی خطر حتّی ینظرالعبد بما یختم له» بحارالانوار 2/29؛ شخصی که در مقام اخلاص است نباید از خود راضی باشد؛ چرا که اخلاص هم در خطر است و باید دید که خاتمه انسان چه میشود. در تاریخ، افرادی مثل طلحه و زبیر بودند که هم از اصحاب خاص پیغمبر بودند و هم در رکاب حضرت امیر شمشیر زدند، ولی عاقبت بر روی امام زمانشان شمشیر کشیدند و با علی علیه السلام جنگ کردند؛ در حالیکه پیغمبر فرموده بود:« یا علی! حربُک حربی.»

ما و شما باید همیشه در فکر خاتمه خود باشیم که نفس امارةبالسوء است. اول خود را اصلاح کنیم و بعد از آن مردم را اصلاح کنیم. اگر اول خود را مهذب نکنیم، دیگران را نمیتوانیم تربیت نماییم؛ چون فاقد شیء معطی شیء نمیتواند باشد.

شما طلاب، در مجالس و محافل، زبان را از بدگویی به دیگران و غیبت و تهمت کنترل کنید که متأسفانه امروز در جامعه رواج پیدا کرده است. به طلاب و علما باید احترام گذاشته شود؛ نه اینکه علما را برای مسائل سلیقهای و نظرات علمی مورد سرزنش قرار دهیم.

حدیثی در نهجالبلاغه است که: «معلم نفسه و مُؤأدّبها احقّ بالاجلال مِن معلم الناس و مُؤأدبهم؛ حکمت/73 یعنی کسی که خود را تهذیب کند و خود را بسازد، این شخص سزاوارتر به احترام و عظمت است نسبت به کسی که فقط حرف میزند و میخواهد دیگران را بسازد. روحانی اگر خود را ساخت، دیگران را هم میتواند بسازد.

کونوا دعاة الناس بغیر السنتکم؛ اگر عمل نباشد، راهنمایی هیچ فایدهای ندارد.

خداوند انشاءالله ما و شما را با اخلاص نگه دارد و با اخلاص بمیراند.

منبع: نصایح اخلاقی آیتاللهالعظمی محقق کابلی

تهیه و تنظیم: علیاکبر بخشی


خروج